by

เปิดสมุด/ถูก/ถูก/ผิด/ขีดเส้น/ถูก/ผิด/วง/ปิดสมุด
เปิดสมุด/ผิด/วง/ถูก/ผิด/ขีดเส้น/ถูก/ผิด/วง/ปิดสมุด
เปิดสมุด/ผิด/วง/ถูก/ผิด/ขีดเส้น/ถูก/ผิด/วง/ผิด/วง/ปิดสมุด

สมุดเล็มเล็กสิบเล่มถูกเปิดอ่าน เขียน แล้วเอาไปวางกองซ้อนกันไว้มุมโตีะ มองไปอีกด้านของโต๊ะมีสมุดอีกสี่สิบสองเล่มรอให้ถูกเปิด

นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนแล้ว ผมยังนั่งตรวจการบ้านของเด็กนักเรียนอยู่เลย พรุ่งนี้ผมมีคาบสอนตั้งแต่คาบแรก แปดโมงสามสิบ ถ้าจะไปให้ทันก็ต้องตื่นตั้งแต่หกโมง

แดดยามเช้า ถอยรถเข้าจอดช่องประจำในที่จอดรถหลังโรงเรียน ใต้ต้นไทร ควันรถยนต์ เสียงมอไซค์ที่ติดท่อแต่งของเด็กนักเรียนสายศิลป์บาดหูมาแต่ไกล วันธรรมดาๆ เริ่มขึ้นอีกครั้ง

“คุณครูครับ ผมช่วยถือ” เด็กนักเรียนห้องแปด อาสาช่วยถือสมุด
“อะนี่ ขอบใจมาก” ส่งหนังสือให้เด็กครึ่งนึง แล้วเดินนำไปที่โต๊ะ

การแบกสมุดปึกใหญ่ไปที่โต๊ะทำงานไม้ผุๆ เดินมายืนเข้าแถวเคารพธงชาติกับเด็กๆ แล้วกลับไปที่โต๊ะเพื่อแบกสมุดขึ้นอาคารเรียนเก่าๆ มาแจกในคาบแรกไม่ใช่เรื่องสนุกนักหรอก ยังดีนะที่ผมเริ่มให้เด็กแยกสมุดจดกับสมุดการบ้านเป็นคนละเล่มกัน เผื่อว่าบางวันผมจะตรวจการบ้านไม่ทัน แล้วก็ยังห้ามเด็กใช้สมุดเล่มหนาเป็นสมุดการบ้านด้วย วันก่อนเห็นครูแป้งให้เด็กแบกสมุดกองใหญ่ไปที่โต๊ะของเธอ ก็รู้จักใช้เด็กดีนะ ผมไม่อยากใช้เด็ก ก็เลยแบกเอง ถือซะว่าออกกำลังกาย

ผมสอนเด็กนักเรียนแต่ละวันนี่ต้องยืนทั้งวัน ก็มีเวลาที่ไม่มีคาบสอน ไม่ก็ตอนให้เด็กลองทำแบบฝึกหัดหน้ากระดานเท่านั้นแหละถึงได้นั่งพักบ้าง

ผมไม่อยากจะนับเลยว่าแต่ละวันผมยืนกี่ชั่วโมง พูดกี่ชั่วโมง เขียนกระดานกี่ชั่วโมง

สูตรน้ำผึ้งมะนาวที่นักร้องหลายคนแนะนำในรายการทีวีพอจะช่วยผมให้ผ่านไปแต่ละวันได้ ผมคิดว่าถ้าผมเริ่มแก่มา ผมอาจจะต้องแบกเครื่องขยายเสียงไปสอนแบบอาจารย์หลายท่านบ้างแหละ

ถ้าจะให้เล่านะ

ชีวิตของผมแต่ละวันก็ไม่มีอะไรมาก เช้ามาสอน พักเที่ยงก็กินอาหารราคาถูกๆ ในโรงอาหารของโรงเรียน บางวันเพื่อนๆ ที่หมวดวิชาก็จะสั่งอาหารจากร้านหลังโรงเรียนเข้ามากินบ้างแก้เบื่อ พอบ่ายก็ไปสอนต่อ ตกเย็นก็แว๊บไปดูชุมนุมของนักเรียนบ้าง นังตรวจการบ้านบ้าง กลับไปบ้านอาจมีเตรียมการสอนนิดหน่อย อาจจะตรวจการบ้านต่อ เข้านอน

หลายปีที่ผมสอนหนังสือมาผมเริ่มสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง นโยบายของรัฐที่เน้นด้านการประเมินการเรียนการสอน, ระบบประกันการศึกษาถ้วนหน้า, นโยบาย 300 บาท เรียนได้ทุกวิชาและอื่นๆ ที่ล้วนแต่จะให้ผมทำงานหนักขึ้น

เพื่อทำให้ทุกคนได้มีโอกาสเข้าถึงการศึกษาตามนโยบาย โรงเรียนเลยต้องเปิดสอนภาคค่ำด้วย ครูบางคนต้องมาสอนตอนกลางคืน โชคดีที่ผู้อำนวยการจับฉลากไม่ติดชื่อผม ไม่งั้นผมคงต้องมาสอนหนังสือจนดึกดื่น อันที่จริงผมก็มีรับคาบสอนมาจากเพื่อนอยู่บ้างนะ พอได้เป็นค่าผ่อนมือถือกาแลคซี่รุ่นเก่าของผมบ้าง

คุณครูหลายๆ ท่านเปลี่ยนวิธีสอนเป็นการแจกใบงานให้ทำบ้าง ให้ไปค้นคว้าทำรายงานบ้าง ให้ออกมาพรีเซ้นต์หน้าห้องบ้าง ผมยังคิดเลย ว่าถ้าผมทำแบบนั้นบ้างผมน่าจะสบายขึ้นเยอะเลย แต่นั่นมันไม่ใช่วิถีของผม ผมชอบเขียนกระดาน บรรยายเรื่องต่างๆ ให้เด็กฟัง แล้วให้แบบฝึกหัดเป็นการบ้านมากกว่า

เวลาผ่านไปแต่ละปีก็มีปรับเลื่อนขั้นบ้าง ครึ่งขั้น สองขั้น ปีที่แล้วเงินเดือนขึ้นมาหนึ่งพันห้าร้อยบาท ข้าวแกงที่หน้าปากซอยขึ้นราคาถุงละห้าบาท นี่ถ้าเทียบเป็นเปร์เซ็นต์แล้วค่าข้าวแกงยังเพิ่มขึ้นมากกว่าเงินเดือนที่รัฐจ่ายให้ผมเพิ่มขึ้นซะอีก !

แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ชื่นใจทุกครั้งที่เห็นลูกศิษย์เรียนจบ สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้

“อาจารย์ขา หนูติดแพทย์แล้วค่ะ”
“โอ้ ยินดีด้วยนะ แล้วเธอละ ยิ้มมาเชียวได้ที่ไหนหรอ”
“หนูติดบัญชีค่ะ ส่วนคนนั้นนิติ”
“ยินดีด้วยๆ”
“ขอบคุณค่ะ/ครับ”

ทุกๆ ช่วงนี้ของปี ผมก็อดคิดถึงวันเวลาเก่าๆ ไม่ได้ สมัยที่ผมเพิ่งจบชั้นมัธยม แล้วเข้าไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยด้วยความหวังว่าผมจะได้มาทำงานที่ผมรัก

เรียนมาห้าปีเต็มทั้งทฤษฎี และการฝึกสอนเป็นปีๆ จบมาทำงานมีคนนับหน้าถือตา

แม่พิมพ์ของชาติ นั่นคือคำที่ผู้คนเรียกผม แต่จะมีใครมั่งที่รู้ว่าเงินในบัญชีโดนหักหนี้กยศ. ทุกสิ้นเดือน ไหนจะค่าผ่อนรถ ผ่อนมือถือ ผ่อนทีวี โอ๊ย สารพัด

เพื่อนๆ บางคนก็เริ่มหารายได้เสริมโดยการเปิดโรงเรียนกวดวิชาบ้าง รายได้ก็ดีเลยแหละ ถอยรถใหม่ป้ายแดงโพสเฟซบุ๊คกันใหญ่ ไอ้ผมนั้นทำไม่ได้หรอก แค่ลำพังงานสอนก็ไม่มีเวลาเหลือแล้ว บางคนก็โชคดีเอาเงินที่บ้านมาใช้หนี้กยศ. แล้วออกไปสอนโรงเรียนเอกชน งานสบายกว่ามาก ได้เงินดีกว่ามาก

โลกนี้แม่งไม่ยุติธรรมเลยว่ะ

คิดดูนะ แต่ละปีก็มีเด็กเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ปีนี้ก่อนโน้นห้องละสี่สิบคน ปีนี้ห้าสิบกว่าคนเข้าไปแล้ว ตอนผมเกษียณอายุคงมีนักเรียนห้องละร้อยคนได้มั้ง เด็กห้องนึงจะมีสี่สิบคน หรือจะมีสี่ร้อยคนผมก็ได้เงินเดือนเท่าเดิม

ผมละเกลียดจริงๆ ไอ้นโยบาย 300 บาท เรียนได้ทุกวิชาเนี่ย
ผมเกลียดระบบประกันการศึกษาถ้วนหน้าด้วย
ผมเกลียดนักการเมืองที่สนใจแต่คะแนนเสียง พวกมันไม่สนใจหรอกว่าผมต้องทำงานหนักมากขึ้นแค่ไหน!

ไม่นานมานี้ก็มีข่าวนักเรียนทะเลาะกับครูบานปลายไปจนถึงขั้นทำร้ายครู เรื่องเกิดขึ้นก็เด็กเพราะไม่พอใจที่ครูสอนหนังสือช้า สอนไม่ทันการสอบโควต้าของมหาวิทยาลัย ทำให้เด็กพลาดโอกาสในการเรียนต่อไป เรื่องนี้ก็เป็นข่าว เป็นดราม่าใหญ่โตกันเลยทีเดียว ผมคิดว่า ครูก็ต้องสอนไปตามหลักสูตร ตามเวลาที่กำหนดไว้ บางคนเรียนช้าเราก็ต้องค่อยๆ สอนไป ใครจะรีบร้อนเรียนนำไปก่อนเพื่อนมันไม่ได้ เพื่อนๆ ที่เป็นครูในเฟซก็ไปรุมด่ากันใหญ่ ถ้าไม่พอใจก็ไปเรียนพิเศษเอาเองมันยากตรงไหน

วันก่อนไปบ่นกับไอ้สมคิด ตอนกำลังกินราดหน้าร้านประจำในโรงอาหาร มันเลยเทศนาเข้าให้
“มึงเหนื่อย มึงก็แจกใบงานเด็กไปสิ แล้วก็ให้มันสลับกันตรวจเอง แค่นี้มึงก็มีเวลาว่างแล้ว”
“อ้าว ถ้าเด็กมันทำผิดแล้วกูก็ไปอธิบายมันไม่ได้สิ”
“มึงจะสนใจทำไมวะ หน้าที่มึงก็แค่สอนมัน แจกใบงาน รวมคะแนนใส่ช่องคะแนนเก็บ สิ้นปีมันก็ได้เกรด มึงก็ได้เวลาชีวิต วิน-วิน”
“ทำไมมึงคิดอย่างงั้นวะ”
“อ่าวไอ่ห่า มึงสอนหนังสือทั้งวัน ตรวจการบ้านทั้งคืน สิ้นเดือนมึงได้เงินไม่ถึงสองหมื่นหรอก ถ้ามึงสอนหนังสือกลางวัน ตอนเย็นสอนพิเศษไปด้วย สิ้นเดือนมึงได้ต่ำๆ ก็สามหมื่นแล้ว กูบอกเลย เด็กมันมีเงินจ่ายค่าเรียน มึงสอนเต็มที่แต่เสือกได้เงินเดือนแค่ตามที่รัฐกำหนดมันคุ้มแล้วหรอ”
“ช่วงนี้กูได้ยินข่าวโรงเรียนกวดวิชาโดนฟ้องบ่อยด้วย มึงมาเปิดโรงเรียนแบบนี้มันไม่เสี่ยงหรอวะ ถ้าเด็กสอบเข้ามหา’ลัยไม่ได้มึงไม่กลัวโดนฟ้องหรอ”
“กลัวทำเหี้ยอะไร กูสอนไปตามมาตรฐาน ถ้ามันสอบไม่ติด กูก็แค่บอกว่ากูได้สอนไปตามมาตรฐานแล้ว”
“เผลอๆ คุรุสภามาช่วยเคลียร์ให้ด้วย…”
“ใช่ แล้วอีกอย่างนะ ถ้ากูมีความเสี่ยง กูก็คิดค่าเรียนได้แพงขึ้นเพื่อชดเลยความเสี่ยงของกู แล้วถ้าครูคนไหนมันกลัวจนปิดโรงเรียนไป ก็เท่ากับว่ามีคนสอนน้อยลง กูก็ยิ่งขึ้นค่าเรียนเพิ่มได้อีก ดีมานด์-ซัพพลาย มึงรู้จักมั๊ย”

ก็จริงของมัน รายได้ของผม บวกกับค่าไม่เปิดโรงเรียนกวดวิชาที่รัฐจ่ายให้พิเศษอีกเดือนละสองพัน ทำงานเหนื่อยแทบตายก็ได้ไม่เท่าพวกที่สอนพิเศษ ไม่เท่าพวกที่ไปสอนโรงเรียนเอกชน

ความเห็นของมันสมกับเป็นเจ้าของโรงเรียนกวดวิชาเข้ามหา’ลัยจริงๆ

ผมกำลังคิดว่าผมน่าจะเริ่มไปสอนที่สถาบันกวดวิชาของมันบ้างแล้วล่ะ เริ่มจากวันเสาร์อาทิตย์ก่อนเป็นไง ถ้าไปได้ดีผมก็จะเริ่มสอนตอนเย็นต่อ หาเงินมาใช้หนี้กยศ. แล้วผมจะได้ไปสอนโรงเรียนเอกชนซะที

Comments

comments

Page 1 of 11
  • Related Content by Tag